Het waterbassin van het Instituut voor Tropische Geneeskunde

Het waterbassin werd ontworpen door de jonge architecten Marcel Spittael en Paul Le Bon. Zij hadden de eerste prijs gewonnen in de wedstrijd voor de bouw van het Provinciaal Instituut voor de Hygiëne, eerst bekend als het ‘gezondheidsgesticht’ in Antwerpen. Het complex werd neergezet tussen 1925 en 1933 in de geest van de art deco. Tijdens de bouwwerken werd besloten dat de voorloper van het Instituut voor Tropische Geneeskunde (ITG), de toenmalige School voor Tropenziekten te Brussel, naar Antwerpen moest verhuizen. De school werd alzo in 1933 samen met het Provinciaal Instituut gehuisvest in het huidige gebouw.

Het bassin voor het gebouw meet bijna twaalf meter lang, ruim drie meter breed en dertig centimeter diep. De turquoise tegeltjes, gietijzeren roosters en spuwers wijzen op een zorgvuldige afwerking. Oorspronkelijk was er een fontein en een watergordijn waarin water sierlijk langs de roosters naar beneden viel.

Uit dit onderzoek bleek dat het bassin aangesloten was aan een uitgebreid buizenstelsel doorheen de kliniek waarmee – door het watergordijn – bevochtigde lucht aangezogen werd en doorheen het gebouw gedistribueerd werd. Het bassin fungeerde dus als een vroege vorm van luchtverversing, een technisch hoogstandje dat zowel comfort als gezondheid moest bevorderen. Het bassin behoort waarschijnlijk tot de oudst nog bestaande Belgische voorbeelden van een adiabatische verluchtingstechniek (Grieks: α (a), niet, en διαβαίνειν (diabaínein), doorheengaan).